Waar was ik gebleven?


 Hallo, het is meer dan een jaar geleden dat ik iets heb geplaatst op mijn blog. Mijn studie, een oorspronkelijke motivatie om te schrijven, nam dusdanig veel tijd en energie in beslag dat ik er niet langer aan toe kwam om voor mijzelf te schrijven. Daarnaast verloor ik ook een stukje van mijn zelfvertrouwen.

Ondanks het lage aantal toeschouwers, blijft het toch een uitdaging om niet alleen de woorden te vinden, maar om er in te geloven dat er iets van waarde zit in het schrijfwerk dat ik doe, en om toe te staan dat ik mag verkondigen wat er in mijn hoofd zit. Ondanks wat sommige mensen denken, blijf ik het altijd spannend vinden om uit te spreken wat ik vind.


Hierdoor werd nam mijn schrijfvaardigheid steeds meer af. Wanneer ik een poging deed om iets te schrijven begon, raakte ik al snel ontevreden met de kwaliteit van het werk. Ik begon me hier te veel te bekommeren, terwijl de oorspronkelijke insteek van mijn blog was dat ik kon schrijven zonder me al te veel zorgen te maken om de kwaliteit. Natuurlijk zou ik kunnen schrijven zonder het te posten, maar ik voel mij toch meer gemotiveerd als ik weet dat het werk een bestemming heeft. Mijn schrijven zorgde ervoor dat ik anders naar de wereld keek, op zoek naar onderwerpen om over na te denken en over te reflecteren.


Maar het werd ook steeds moeilijker. Ik zag steeds vaker dingen gebeuren waar ik niet over wilde schrijven, maar schreeuwen. Onrecht dat me wakker hield, niet omdat ik zoveel moeite had gedaan om goede onderwerpen te vinden, maar omdat ik werd overvallen door alles dat zich op klaarlichte dag afspeelt in de samenleving. Alles wat ik kon schrijven voelde banaal. 



Nu is het 2026, en ik baal dat ik niet meer schrijf. Mijn vriendin vroeg me of ik wou helpen met een korte filosofie opdracht. Reflecteer op een korte tekst. En ik merk dat ik het mis. Ik mis het om te denken, om woorden te vinden voor de dingen die ik voel en om deze woorden te kunnen delen.


Ik hoop daarom weer meer te kunnen schrijven, om weer ideeën te krijgen en om weer te posten zonder al te veel zorgen. Uiteindelijk kijken toch maar maximaal tien mensen deze posts haha.


Ik wil weer reflecteren en engageren met wat er gaande is en met wat ik voel. Ik hoop mezelf in 2026 weer serieus genoeg te kunnen nemen om te schrijven, en niet te serieus om me te laten hinderen door mijn tekortkomingen.


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Het gemak van AI en wat we verliezen

Afbeelding
  In onze technologische ontwikkelingen werken we vaak toe naar het elimineren van een bepaalde weerstand die we voorheen moesten overkomen met vindingrijkheid. We zien dit in de ontwikkeling van films tegenover het theater. Waar voorheen de acteur een geheel script moest leren en de rol gedurende een periode van uren vast moest houden, hoeft deze de rol nu soms slechts enkele minuten vast te houden terwijl de camera draait. En waar er voorheen rekening moest worden gehouden met hoe het geheel in het theater bijeenkwam, kan er nu worden gefocust op elk individueel onderdeel, zonder dat deze elkaar in de weg hoeven te zitten. Niet langer een eindwerk dat als één geheel moet kunnen functioneren, maar een compilatie van verschillende pogingen, aaneengerijgd door een videobewerker en versterkt door een post-productie team. Natuurlijk wordt op deze manier de kunst van het filmmaken flink gebagatelliseerd. Deze vervolgstap in de kunst van het bewegend beeld introduceert talloze nieuwe na...
Read more »

CEOver

  There is violence in the streets, A man brought to his knees, Snuck upon by a man unknown, His hatred grown, with silent retribution for his years of dissolution of the safety of the people in the name of endless greed. The bottomless desire of the rich will know no end, they know not when to stop, They poke and prod, They will not cease, unless they’re reminded of their place. back in the day the tyrants wore their wealth upon their sleeve, Showed it off to all the peasants to make them all believe, That God had chosen in his wisdom for these men to rule, gave them money, gave them power, gave them protection to be cruel. But this facade of superiority could not hold long against the rage of women and men, who had nothing left to lose and took power in their hands. Their anger and their sorrow turned to hatred and to violence, the only tool left to fight against their silence. They attacked, they beheaded and they put them in their place. ...
Read more »