Hartklopping: ADHD

Nadenken over ADHD maakt me ongelukkig. Ik denk er liever niet actief over na want de grip die het op mijn leven heeft is iets dat me verdrietig maakt. Het laat me incompetent voelen.

Ik heb het gevoel dat ik altijd een stuk van mijn brein moet aanspannen om er bij te blijven. Als dat ik in mijn neutrale staat al een deel van mijn energie moet spenderen om niet te ontsporen. Dit gaat gepaard met, of is misschien de oorzaak van mijn angst om de controle te verliezen. Het is alsof je de hele dag rondloopt terwijl je krampachtig je buikspieren aanspant, omdat het beschamend zou zijn als mensen zouden zien dat je een buikje hebt. Dat gevoel heb ik met mijn algemene competentie.

Mijn eigen compulsie om constant aan te staan, gecombineerd met een verleden van verwijten wanneer ik dit niet deed, zorgt ervoor dat het mij kan triggeren wanneer anderen dit niet doen. Ik neem het enorm persoonlijk wanneer mensen mij niet dezelfde focus geven waar ik mij zo voor in probeer te spannen. Hiermee doe ik niet alleen de mensen om mij heen pijn met mijn woede, maar hou ik mijzelf ook aan standaarden die mij ongelukkig maken.

Ik ben ook niet meer goed in staat om mijn brein uit te zetten. Ik moet mijzelf vaak misleiden in ontspanning, en wanneer ik doorheb dat ik even uit sta, kan mij dat een paniekmoment geven waardoor ik weer gespannen ben. Hierdoor neem ik vaak slecht de tijd om te ontspannen en leef ik tussen ontspanning en productiviteit. Een staat waarin ik niet echt iets gedaan kan krijgen, maar me te beschaamd voel om dat gewoon los te laten.

Ook heb ik een enorme lijst van “dingen die ik nog ga doen” zowel in de dingen die ik wil maken of schrijven, en in de media die ik wil consumeren. Het is een cirkel van dingen die ik eerst zou moeten doen, voor ik een ander ding mag doen. Ik ben bang om mijn tijd ergens in te investeren omdat er ook nog een ander ding is dat ik zou moeten doen. Hierdoor heb ik honderden videogames waar ik een begin aan maak maar niet afmaak. Ik ben zo gestrest over wat ik met mijn tijd zou moeten doen, dat ik het laat om gewoon iets te gaan doen. Het is veel makkelijker om hypothetisch allemaal dingen te bedenken en toe te voegen aan de lijst van dingen die ik nog wil doen, dan de lijst daadwerkelijk afwerken, dat is confronterend. Het is makkelijker om boeken te kopen dan om ze te lezen. 

Niet alles is super ernstig, maar samen is het toch confronterend om te zien hoe het een grip op me heeft. Ik heb super veel moeite met een boek uitlezen, als ik series kijk moet ik ze in 1 keer af kijken, ik maak mijn games doorgaans niet af. 

Voor sommige taken is het de keuze tussen constant actief energie steken in onthouden dat het gedaan moet worden, of het compleet vergeten. De enige verlichting is weten dat het op een gegeven moment sowieso weer aan bod gaat komen. Dan kan ik het tot dan gewoon vergeten.

Ik denk dat ik mijzelf over de jaren heb getraind om alert te zijn op mijn ADHD. Ik ben constant alert op hoe ik de resultaten kan voorkomen, maar wanneer er toch iets misgaat, voelt het als een enorme tekortkoming. 

Hoe ik met mijn ADHD omga is automatisme geworden, ik denk er niet meer zo actief over na, maar het draineert me wel. Ik ben vaak moe, ook wanneer ik eigenlijk niet zoveel gaande heb. En wanneer ik dan toch actief nadenk over mijn ADHD kan ik in een neerwaartse spiraal van schaamte komen. Ik wou gewoon dat ik normaal zou kunnen functioneren. Dat ik kan doen wat ik wil doen wanneer ik het wil doen. Dat ik gewoon kan zitten en kiezen om iets gedaan te krijgen, of om gewoon even te ontspannen. 

Het voelt alsof ik de sleutel tot mijn eigen brein ben verloren, en elke keer als ik toegang wil kan ik niet gewoon de sleutel er in steken en gaan, maar moet ik met beleid het slot met een lockpick open maken. Heel voorzichtig moet ik elk pinnetje op de juiste plaats krijgen, zonder te weten wat die plaats is. 

Het voelt ook vaak als een excuus. Omdat die inspanning om te masken zo in mijn basis zit ingebouwd is het moeilijk om te beseffen wanneer ik op zoek ben naar een excuus voor mijn incompetentie en wanneer ik mezelf niet zou moeten straffen voor mijn tekortkomingen. 

Ik mask al zo lang en zo consistent dat ik geen idee heb van wat ik als normaal zou moeten achten. Ik weet niet wanneer ik me aanstel, of wanneer ik mijzelf aan te hoge standaarden hou.